Á afmælinu hennar Unu spiluðum við Lestarspilið, Ticket to Ride. Afmælisbarnið fékk að vera með Þórdísi, allsherjarsigurvegara spilsins í liði, en síðan við byrjuðum að spila þetta stórskemmtilega spil heima hefur Þórdís allaf unnið, og ekki bara unnið heldur hefur hún sigrað með ótrúlegum yfirburðum.

Og auðvitað rústaði Þórdís spilinu í þetta skiptið en að vísu var það með hjálp frá afmælisbarninu sem sá um að stokka bunkann á ögurstundu. Þórdís fékk smá móral yfir svindli Unu seinna og svo fékk Una sjálf pínu móral líka og játaði á sig svindlið (þroskamerki) en það breytti samt engu. Þetta sigurlið hefði alltaf unnið.

Niðurtalning hefur verið í gangi síðustu daga og í dag var loksins komið að stóra deginum. Tíu ára afmælið var upprunnið og það á sjálfum Valentínusardegi sem í ár er líka öskudagur.

Afmælismorgunninn minnti helst á jólin, svo margir voru pakkarnir. Það var bragðbrúsi og bragð í hann, filmur, demantalímsett, kerfi til að hengja upp myndirnar svo ekki sé nú minnst á legóið. Svo hafði unga konan einnig fengið nýjan handboltabúning, æfingapeysu og handbolta frá afa sínum.

Það var verulega glöð ung snót sem fór út í daginn klædd sem engill á þessum afmælisdegi.

Aldrei þessu vant er hluti fjölskyldunnar væntanlegur til landsins. Baldur sendi mér skilaboð og sagðist koma á morgun, miðvikudag. Hann ætlar að vera til sunnudags og sinna afa, en Baldur hefur ekki komið til landsins í fjögur og hálft ár. Ekki síðan afi hélt upp á níræðisafmælið sitt um árið og Baldur Atli fæddist.

Og svo kemur mamma á fimmtudaginn. Hún ætlar að vera í tvær vikur, gistir á Strikinu og sinnir þá væntanlega afa líka.

Þau vita ekki hvort af öðru, að minnsta kosti ekki svo ég viti til, en það verður gaman ef við getum öll sést, þó ekki væri nema í stutta stund.

Þótt enn sé ansi kalt og dimmt er dásamlegt að finna að daginn er tekinn að lengja. Fuglarnir syngja í trjánum og klakinn er tekinn að bráðna aðeins. Það er auðvitað allt í slabbi og leiðindum ennþá en það birtir fyrr á morgnana og dagurinn er mun lengri í annan endann.

Mögulega breytist þetta til hins verra innan fárra daga, veðrið mun versna og það mun kólna, en á meðan þetta er svona er allt í góðu. Best að njóta þess.

Una var búin að bíða lengi eftir deginum í dag því í dag tók hún þátt í alvöru handboltaleik. Nokkrar 2014-stelpur kepptu með 2013-stelpunum á alvöru móti með alvöru bolta, dómgæslu og stigatalningu, á stórum velli í leik í fullri lengd (10 mín og 10 mín).

Það er skemmst frá því að segja að Una og liðsfélagar hennar stóðu sig alveg frábærlega. Hún er mjög efnilega handboltakona og Valur 4 vann þrjá af fjórum leikjunum sínum. Síðasti leikurinn á móti Stjörnunni 2 var hreinn úrslitaleikur en það endaði þannig að Stjarnan rétt marði sigur. Það var svekkjandi en Valskonur eru núna reynslunni ríkari eftir þennan skemmtilega dag.

Nú er komið að næstu framkvæmdum í Blönduhlíð 28. Gestur kemur á eftir og ætlar að labba í gegnum hugmyndirnar sem við höfum með okkur.

Okkur langar að taka út eldhúsið og breyta því í herbergi. Það herbergi verður að vísu lítið en það er sennilega nógu stórt fyrir rúm og náttborð og litla kommóðu. Við lokum núverandi hurðargati og færum gatið þannig að hurðin opnist út í stofuna.

Breytum svo hluta af þvottahúsinu í sturtuherbergi og stúkum þannig af góða sturtu. Gerum upp litla baðherbergið niðri og setjum svo hita í öll gólf nema í þvottahúsinu. Í þvottahúsinu fáum við nýja innréttingu og allt verður snyrtilegt.

Stærsta breytingin verður að opna út í garð. Okkur langar að setja tvöfaldar dyr og láta moka frá dreninu hérna fyrir utan þannig að besti staðurinn í garðinum okkar nýtist sem allra best.

Við erum verulega spennt og þetta verður mikið puð og rask en það verður sannarlega þess virði. Við ætlum líka að fá þriggja fasa rafmagn í húsið á þessum tíma og það verður því nóg af iðnaðarmönnum á sveimi hérna á næstu vikum ef allar okkar áætlanir muni standast.

Það hefur verið ansi kalt síðustu daga og nú í morgun gafst Renaultinn minn pínulítið upp. Í mælaborðinu stendur: DANGER. ELECTRIC FAILURE. Þrátt fyrir þessa mjög sterku viðvörun keyri ég áfram eins og ekkert sé. Eða þannig.

Bíllinn nær ekki nema 30 km hraða á meðan þetta ástand varir. Ég fór mikla krókaleið til vinnu í morgun til að sneiða hjá umferðargötum en gat það eiginlega ekki á bakaleiðinni. Keyrði Hringbrautina með hazardljósin á og saknaði hinnar löturhægu umferðar sem er venjulega klukkan fjögur. Ég var á ferðinni klukkan fimm í dag og þá var umferðin að mestu leyti frá. Bílarnir þeystu framúr mér og ég vildi óska að ég hefði haft hatt til að skýla mér á bakvið.

Sem tilraun til að laga þetta hef ég sett bílinn í hleðslu. Það er eitthvað mjög skrítið í gangi því frostið minnkaði nú um hádegið en samt hélt bíllinn áfram að væla. Rafmagnsbústið núna þaggar vonandi niðri í honum.

Þórdís okkar kemur heim í vetrarfrí á morgun. Kemur seint annað kvöld og við getum ekki beðið. Hún fer ekki fyrr en á sunnudagsmorgni í næstu viku sem þýðir að við fáum góðan tíma með henni.

Við erum meðal annars búnar að bóka tíma í fótsnyrtingu út af afmælinu hennar Unu og við ætlum að heimsækja Bóba afa og fá okkur bolludagsbollur. Hana langar í klippingu og ég ætla líka að reyna að muna að láta hana taka með aftur til DK gúmmíhring í sex bolla Bialetti-könnu.

Það eru fjögur ár síðan við fórum í Hljómahöllina með Dodda og Gullu að sjá tónleika með Tindersticks. Okkur grunaði ekki að þetta yrði söguleg stund. Tónleikarnir voru algjört dúndur í minningunni og félagsskapurinn auðvitað frábær.

Söngvarinn, Stuart Staples, var eitthvað hálfkvefaður og ómögulegur þetta kvöld, hann sagðist meira að segja hafa nælt sér í kvefpest á síðustu tónleikum í borginni á undan. Samt tókst honum að koma tónleikunum skammlaust frá sér.

Að kvöldinu loknu þegar við vorum á heimleið hittum við óvænt hljómsveitarmeðlimi við bakdyrnar. Kristján vatt sér auðvitað að Staples og tók í spaðann á honum og þakkaði honum kærlega fyrir tónleikana.

Fáum dögum síðar brast á með Covid og öllu var skellt í lás. Sennilega var Staples hreinlega með Covid og þegar fregnirnar af heimsfaraldri bárust héldum við mögulega að síðasti maðurinn sem við hefðum heilsað með handarbandi í öllum heiminum væri söngvari Tindersticks.

Þetta minnir mig á síðustu tónleikana fyrir hrun. Þeir voru haldnir á NASA á því herrans ári 2008. Allir voru mættir og við vorum þarna með Ágústi og Ilmi. Hljómsveitin var Tindersticks. Skömmu síðar hrundi efnahagur Íslands og tónleikahald fór í dvala.

Þessir tvennir tónleikar með Tindersticks duga mér alveg ágætlega.