Afmælisdagurinn var dásamlegur og sérstakur. Gunni benti mér á að við Kristján ættum bæði prímtöluafmæli í þetta skiptið, hann 47 og ég 43, og að næsta prímtöluafmæli yrði ekki fyrr en við 67/71 árs afmælið. Það mun vera árið 2048.

Morgunmatur í rúmið (kaffi og blóðappelsínur), beyglur með sultu og söngur og svo afmælislunch á Hosiló með Áslaugu. Við fengum freyðivín og þykkvalúru. Hvorutveggja dásamlegt.

Svo fór ég á styrkveitingu Reykjavíkurborgar, Bókmenntahátíð fær þriggja ára samstarfssamning við borgina sem er frábært og róandi fyrir mig.

Þegar dagskránni lauk labbaði ég í snjókomunni á Grund og spjallaði við mömmu og pabba á leiðinni. Ég talaði svo mikið að ég gekk framhjá Grund. Þurfti að snúa við og labba til baka og á meðan kyngdi niður snjó.

Alltaf ljúft að heimsækja afa og við getum rætt alla hluti. Það fer vel um hann á Grund en hann er orðinn ansi lúinn og liggur mest fyrir. Við drukkum kaffi og ræddum málin.

Þegar ég kom til baka í vinnuna var allt á bólakafi í snjó og rafmagnið farið líka af stórum hluta bæjarins. Þessi dagur hafði einmitt hafist á gulri viðvörun, fjúkandi trampólínum, þrumum og eldingum. Aldrei rólegt í kringum mig.