Það eru fjögur ár síðan við fórum í Hljómahöllina með Dodda og Gullu að sjá tónleika með Tindersticks. Okkur grunaði ekki að þetta yrði söguleg stund. Tónleikarnir voru algjört dúndur í minningunni og félagsskapurinn auðvitað frábær.

Söngvarinn, Stuart Staples, var eitthvað hálfkvefaður og ómögulegur þetta kvöld, hann sagðist meira að segja hafa nælt sér í kvefpest á síðustu tónleikum í borginni á undan. Samt tókst honum að koma tónleikunum skammlaust frá sér.

Að kvöldinu loknu þegar við vorum á heimleið hittum við óvænt hljómsveitarmeðlimi við bakdyrnar. Kristján vatt sér auðvitað að Staples og tók í spaðann á honum og þakkaði honum kærlega fyrir tónleikana.

Fáum dögum síðar brast á með Covid og öllu var skellt í lás. Sennilega var Staples hreinlega með Covid og þegar fregnirnar af heimsfaraldri bárust héldum við mögulega að síðasti maðurinn sem við hefðum heilsað með handarbandi í öllum heiminum væri söngvari Tindersticks.

Þetta minnir mig á síðustu tónleikana fyrir hrun. Þeir voru haldnir á NASA á því herrans ári 2008. Allir voru mættir og við vorum þarna með Ágústi og Ilmi. Hljómsveitin var Tindersticks. Skömmu síðar hrundi efnahagur Íslands og tónleikahald fór í dvala.

Þessir tvennir tónleikar með Tindersticks duga mér alveg ágætlega.