Febrúar hefur greinilega verið skemmtilegur mánuður hjá mér, að minnsta kosti poppa upp minningar hjá mér á Facebook sem eru skemmtilegar og vekja hjá mér hlýlegar minningar.

Ein minningin snýr að stórum jarðskjálfta fyrir þremur árum. Skjálftinn var 5,2 á Richter og var meðal stærstu skjálfta sem voru undanfarar eldgossins í Geldingadölum. Við vöknuðum öll við skjálftann og börnin fjögur skriðu upp í til okkar. Ég tók yndislega mynd af okkur af því tilefni.

Nú verður ekki aftur snúið. Teningunum hefur verið kastað og við erum lögð af stað yfir Rúbikon-fljótið. Fyrir helgi sá ég að stelpa sem ég kannast við óskaði eftir eldhúsinnréttingu og ég sá mér auðvitað leik á borði og bauð henni innréttinguna sem er í kjallaranum, sem hún þáði.

Í dag, sunnudag, komu svo bræður hennar tveir að skrúfa allt draslið niður. Þeir voru fílefldir og kölluðu ekki allt ömmu sína. Það var smá vesen með vatnsleiðslur og rafmagn en allt fór þetta vel og á þremur tímum var allt farið. Eftir standa berir veggir og óhreinar flísar.

Nú þegar innréttingin er farin er ljóst að ekki verður hætt við úr þessu. Okkar bíður mikil vinna að hreinsa flísar af veggjum og gólfum, pússa veggi, laga rafmagn, leggja gólf, bora gat á vegg og steypa fyrir hurðarop. Þetta verður nýtt herbergi fyrir Þórdísi og ég held það verði mjög fallegt þarna niðri.

Á sama tíma og við stóðum í þessu var Kristján ekki heima og ég var að undirbúa bekkjarafmæli fyrir Unu. Steikti 40 vöfflur, bakaði skúffuköku og skreytti, gerði gulrótarköku og krem, bakaði kryddbrauð og lagði á borð. Mér leið svolítið eins og blöndu af Ollu ömmu og Stellu Löve, sem eru einmitt tvær konur sem ég held mikið upp á. Og svo var auðvitað konudagurinn líka í dag og ég hafði fengið fallega túlípana frá krökkunum í tilefni dagsins.

Við fórum í keilu í dag og mikið sem það var nú skemmtilegt. Ég hef ekki farið í keilu í tíu ár að minnsta kosti, ekki síðan Keiluhöllin var og hét í Öskjuhlíðinni.

Við gerðum okkur glaðan dag og keyrðum upp í Egilshöll; Ég, Una, Baldur, Áslaug og Maggi. Lilja fékk að koma með okkur líka. Sum okkar voru með grindur (allir nema við Maggi) og Baldur fékk sérstaka rennibraut til þess að rúlla kúlunni eftir líka. Honum fannst reyndar skemmtilegast af öllu að flokka kúlurnar þegar þær komu úr brautinni og svo hætti hann fljótlega að nota rennibrautina og kastaði kúlunum með miklum tilþrifum í brautina. Stundum fóru kúlurnar ansi hægt og mér þótti merkilegt að þær skyldu ná alla leið að lokum.

Una Karítas sigraði með miklum yfirburðum með 95 stigum. Við Maggi töpuðum, vorum með jafna stigatölu en flottustu tilþrifin átti Maggi. Ekkert okkar kunni að setja fótinn fyrir aftan eins og hann.

Þetta var stórskemmtilegt stund og allir voru ánægðir. Við látum ekki svona mörg ár líða aftur og nú hlakka ég til að fara aftur.

Í dag á Baldur Atli fjögurra og hálfs árs afmæli. Þetta er stór dagur og eftir leikskóla í dag löbbuðum við út í Sunnubúð og keyptum kanelsnúða. Það var síðbúin drekkutími með heitu kakói til að halda upp á þennan merkisdag.

Una rifjaði upp að þegar hún var jafngömul Baldri, það er að segja fjögurra og hálfs árs, að þá hafi hún alltaf bent á hálsinn á sér og sagst vera fjögurra og háls. Þetta finnst Baldri óhemjufyndið, og okkur hinum auðvitað líka.

Við Kristján fórum á opnunarmynd þýsku kvikmyndahátíðarinnar í kvöld og sáum bráðfyndna mynd um Stasi og hver og allir voru látnir njósna um alla í Austur-Þýskalandi.

Þýska sendiherranum fannst umfjöllunarefnið ekki sérlega fyndið og ég er sammála því en útfærslan var bráðfyndin og við hlógum mikið. Og borðuðum svo mikið popp að það flæddi út um eyrun.

Það er alltaf stemmari að fara til tannlæknis og að fara með hana Unu Karítas til tannsa er skemmtileg upplifun því hún er svo dugleg að bursta tennur. Tannþráðurinn má þó koma meira við sögu, en það gildir auðvitað alltaf fyrir alla.

Danski tannlæknirinn kíkti á byrjun á skemmd og við ræddum voksen tænder og mælketænder. Una er með djúpt bit en það er ekki tímabært að fara í tannréttingar strax samt. Bíðum í eitt ár.

Ég náði þeim merka áfanga á dögunum að halda út 200 daga í röð á Duolingo. Því ber að fagna. Franskan rifjast upp hægt og rólega hjá mér og ég er ekkert búin að gleyma mjög miklu af því sem ég lærði í menntaskóla.

Ég fór til Berlínar í gær og á morgun fer ég heim. Ég er stödd hér til þess að taka þátt í spennandi prógrammi sem heitir Books at Berlinale en í þessu prógrammi fá umboðsmenn höfunda tækifæri til að kynna spennandi bækur fyrir kvikmyndaframleiðendum.

Dagskráin var frekar kvíðavænleg og ég var auðvitað stressuð, enda vildi ég fyrir alla muni standa mig vel. Ég fékk mjög góða þjálfun, coaching, og þegar ég fór á sviðið lúkkaði ég svellköld og róleg. Kynningin tók fjórar mínútur og ég var mjög ánægð með útkomuna. Þegar ég var búin var röð framleiðenda við borðið mitt sem voru áhugasamir um að heyra meira.

Þá er ég búin að prófa þetta, að pitcha á Berlinale og er hrikalega ánægð með sjálfa mig.

Það kom að því að það glitti í vorið. Baldur Atli sagði mér eftir leikskólann í gær að hann hefði fengið að fara út að leika í pollabuxum. Já, haldið ykkur fast, það voru pollabuxurnar sem urðu fyrir valinu á þessum föstudegi í febrúar en ekki kuldagallinn.

Gleðin sem skein úr andlitinu var ósvikin og mikið skildi ég hann vel. Það er léttir að færa sig úr þykkum og þungum vetrarfötum og í eitthvað aðeins léttara. Tökum fagnandi á móti vorinum með stígvélum og pollabuxum og brátt verður kannski hægt að vera úti á peysunni.

Á afmælinu hennar Unu spiluðum við Lestarspilið, Ticket to Ride. Afmælisbarnið fékk að vera með Þórdísi, allsherjarsigurvegara spilsins í liði, en síðan við byrjuðum að spila þetta stórskemmtilega spil heima hefur Þórdís allaf unnið, og ekki bara unnið heldur hefur hún sigrað með ótrúlegum yfirburðum.

Og auðvitað rústaði Þórdís spilinu í þetta skiptið en að vísu var það með hjálp frá afmælisbarninu sem sá um að stokka bunkann á ögurstundu. Þórdís fékk smá móral yfir svindli Unu seinna og svo fékk Una sjálf pínu móral líka og játaði á sig svindlið (þroskamerki) en það breytti samt engu. Þetta sigurlið hefði alltaf unnið.